از دیگر القاب او می‌توان به ترجمان الاسرار، ناظم الاولیا و لسان العرفا اشاره کرد که هر کدام از آن‌ها گویای سخنوری، شیرین‌سخنی و شیوایی بیان وی در آثار و اشعارش است. مطابق روایت و اسناد به جا مانده، حافظ در نوجوانی در یک نانوایی مشغول به کار کرد و در کنار آن، از نسخ خطی مختلف رونوشت برمی‌داشت. علاقه و عشق وی به ادبیات و تحصیل باعث شده بود که حافظ در اوقات فراغت خود به مکتب نزدیک نانوایی محل کارش برود و خواندن نوشتن را بیاموزد. (برای خوندن ادامه ی مطلب برر روی عنوان پست کلیک کنید.)او دوران جوانی خود را به تحصیل علم گذراند و تحقیق و مطالعه کتب بزرگان آن زمان را در پیش گرفت. حافظ به دلیل دلبستگی‌اش به شیراز، تمام عمر خود را در این شهر گذراند. او قرآن را جامعاً حفظ بود و با مهارت در اشکال مختلف تلاوت می‌کرد. پیشه اصلی حافظ شاعری نبود و او برای امرار معاش به کارهای دیوانی می‌پرداخت. وی گام‌های شاعری خود را پیش از سی سالگی و با سرودن مدیحه‌های در وصف وزرا و حکام زمان خود برداشت. وی در سال 727 هجری قمری در شیراز متولد شد و در سال 792 هجری در گذشت.

بسیاری از شاعران جهان با شناخت حافظ و آشنایی با اشعارش، شیفته وی شدند و در قرن‌های 18 و 19 میلادی، اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام حافظ به محافل ادبی جهان راه پیدا کرد. گوته شاعر آلمانی خود یکی از برجسته‌ترین اُدبای دنیاست، شیفته‌ی حافظ و آثارش بود و پس از خواندن دیوان حافظ، اثری به اسم دیوان شرقی خلق کرد که در روز جاریه به عنوان یکی از عالی‌ترین و بزرگ‌ترین آثار ادبی جهان شناخته می‌شود. گوته در متون و نوشته‌های خود بارها از حافظ نام برده و به ستایش هنرنمایی‌های حافظ در ادبیات اشاره کرده است. در زمان حاضره آرامگاه حافظ در شیراز میزبان ادب دوستان و عاشقان این شاعر است و در تمام فصول سال گردشگرانی از سراسر ایران و جهان، برای دیدن مزار حافظ، راه شیراز را در پیش می‌گیرند.